Gamze Işık – Doğum hikayesi

Evleneli daha iki ay olmuştu.. Biraz erken yaşta evlenmiştim, yaşım daha 20’ydi.. Evleneli daha iki ay olmuştu, hamile olduğumu öğrendim. Aslında çok istiyordum bir bebeğimin olmasını ama bir yandan da korkuyordum üstesinden gelebilir miyim diye.. Aslında akşam eşime süprizi yapıp öyle söyleyecektim ama sabredemedim, hemen aradım; o da çok mutlu olmuştu bu habere.. Eşim çocukları çok severdi, onun çok iyi bir baba olacağına emindim.

Arkadaşlarımızın tavsiyesiyle Milas’da özel bir kliniğe gittik. 3 ay boyunca oraya gittik ama pek memnun kalmadık.. Tabii güveneceğim bir doktor istiyordum; beni anlayan bana güven veren bir doktor istiyordum, ama pek memnun kalamadık doktorumuzdan.. Tabii özellikle doktorumun bayan olmasını istiyordum. Hadi bakalım yine doktor araştırmaya başladık. Eşim “hadi bir de Bodrum Acıbadem’e gidelim” dedi, ben başladım oradaki doktorları araştırmaya. Aybala hanımın sayfasına baktım, doğum hikayelerini okudum.. Daha görüşmeden fotoğraflardaki güleryüzlülüğü sayfasındaki yorumlar beni etkilemeyi başarmıştı bile randevu kestik  hemen eşimle beraber ilk muanemiz için Aybala hanımla görüşmeye gittik Güler yüzüyle tatlı diliyle samimiyetiyle beni kendisine hayran bırakmıştı . işte bu bulduk sonunda . 15 günde bir kontrole çağırdı öyle böyle derken 39 haftalık olduk Artık bir an önce doğurmak istiyordum her kontrole gittiğimizde Artık doğsun bebeğim suni sancı verin bana  dediğimde bana cok kızmıştı hadi ordan deli daha günün var diyip odadan kovalamıştı :).  çok şükür ki doktorumda  normal Doğumdan yanaydı. Hamileliğimin başından beri normal doğum yapmak istemiştim. Bir aksilik olmadığı sürece hem bebeğim hem de benim için en sağlıklı dünyaya geliş biçiminin bu olacağına inanıyordum. Ama hayatım boyunca negatif doğum hikayeleri duymuş ve normal doğumun dünyadaki en zor şeylerden biri olduğuna inandırılmış biri olarak, bu kararı vermek pek de kolay olmamıştı.

Doğuma az bir zaman kala bir şeyler beni dürttü ve internetten normal doğum hikayeleri okudum, videolar izledim. Ağladım, endişelendim, korktum hatta vazgeçtim. İnsan bilmediği şeyden korkarmış ya, başıma neler gelecek ne yapmam gerekecek bilmiyordum ve içimdeki endişe de bebeğimle beraber büyüyordu. O haftaki kontrolde “acaba sezaryen mı olsam ben?” diye sorduğum doktorumun “normal doğum yapman için hiçbir engel yok şu an, saçmalama” cevabı üzerine bunun bir şans olduğuna kendimi ikna edip her şeyi akışına bırakmaya karar verdim. Aybala hanım sadece bir doktor değildi benim için eşimden sonra en büyük destekcim oldu her kontrole gittiğimizde sen doğurursun sana güveniyorum demesi bile benim için yeterliydi …

Neyse gelelim şu doğum anına.. Tabii benim günüm doldu, artık 40 haftalık olduk ama tık yok.. Bizim bebeğimizin  gelmeye niyeti yoktu. Cuma günü Aybala hanımla kontrolümüz vardı.. “Sen iki güne kadar doğurursun” dedi; ben ise artık umudumu kesmiştim, gelmeyecek bu kız, kesin sezeryan olacağım en son diye içim içimi yiyordu. Neyse yine evin yolunu tuttuk. Herkes artık sormaya başladı ne zaman doğuracaksın sen diye.. Hiç sevmediğim sorular tabii.. Günüm dolduğu gün eşimin dayısıgilde bütün aile toplandık.. Tabii herkes gözümün içine bakıyor sancı falan var mı diye meraklı gözlerle.. Saat 01:00’e kadar bekledik, baktık yine yok tık. Neyse artık yatalım geleceği yok yine dedik, 40+1 gün olmuştuk tabii..

23 Ocak 2017 günü saat 03:00’te bir sancı geldi bana, ama nasıl sancıydı o, uykudan uyandırdı. Eşimi kaldırmadım belki yalancı doğum sancısıdır diye.. Dakika tuttum düzenliydi sancılarım. Dayanılmayacak gibi bir sancı değildi tabii.. Ben eşimi uyandırmadan eşim sesime uyanmıştı bile. Annemgil hepsi uyandı, tabii panik olduk ama eşim halen de doğuracağıma inanmıyor yalancı sancıdır o geçer diyordu. Zaten stresliyim, öyle demesi beni daha sinir etti. Baktı sancılar artmaya başladı, aradı hemen Aybala hanımı. Saat 04:00 gece yarısı tabii ya açmazsa ya uyanmazsa diye panik oldum. Eşim aradı hemen Aybala hanımı, ikinci çalışında açtı, eşim sancımın geldiğini söyledi. Hemen hastahaneye gelmemizi istedi, “ebeniz sizi karşılıyacak” dedi. Biz çıktık gece gece yola. Evimiz hastahaneye biraz uzaktı tabii. Hastahaneye vardığımızda hemen NST’ye aldılar beni, ebem sen bugün doğurursun dedi. Tabii beni bir korku tuttu. Korku heyecan karma karışık duygular içerisindeydim. Odaya aldılar beni.. Hiç doğuracak gibi bir halim yoktu, sancılarım hafifti. Odada TV izliyordum.. Taa ki saat sabah 8 olana kadar.. Anam sancılarım arttı, ne oluyoruz dedim ya dayanılacak gibi değildi artık. Eşim ailesi hep yanımdaydı, Mustafam elimi hiç bırakmadı. Sancının acısıyla ben bütün tırnaklarımı geçirdim ona, tabii kocişim sesini bile çıkarmadı 🙂

 

Neyse nerde kalmıştık; ben başladım çığlık atmaya.. “Bana kimse sancıların bu bu kadar dayanılmayacak gibi olacağını söylemedi” diye, “Aybalamı istiyorum ben” diye bağırmaya   başladım.. En sonunda geldi Aybala hanım, ben artık yerlerdeydim, sancıdan ne yaptığımı hatırlamıyorum bile.. “Ne olur beni bayıltın artık” dedim; dayanamıyordum, “sezeryana alın beni, kesin beni, ama yeter ki bayıltın” diye bağırmaya başladım. Kızdı bana.. “8 santim açılman var” dedi, “ben seni bu açılmayla sezeryana alsam vicdan azabı çekerim” dedi, “lütfen dayan sen yaparsın ben güveniyorum sana, seni kesmek istemiyorum, beni hayal kırıklığına uğratma” dedi.. Sıktım ben de dişimi, “doğurucam ben bu çocuğu” dedim. Açılmam tam olmuştu artık, doğumhaneye aldılar beni, tabii ben ne yapacağımı bilmiyorum. “Bütün gücünle bebeği dışarı itmeye çalışacaksın” dedi ama bağırmak yok.. Nasıl bağırmayacaktım ki? Sancı vurdu çenemi dayadım, ıkındım bütün gücümle, ama dayanamadım bağırdım. Olmamıştı ama çok yaklaşmıştık, hissedebiliyordum tüm bedenimle.. Çok kısa bir süre sonra tekrar sancı geldi, çenemi dayadım ıkındım ve Melissa’nın sesini duyduk.. Dünyanın en güzel ağlaması kulaklarımıza doldu. Şoktaydım doğumhaneye girerken, orada bir kaç saat mücadele vereceğimizi düşünüyordum ama 15 dakika sürmüştü.. Onu kucağıma koyduklarında saat 13.10’du. Ben anne olduğumda, Mustafa baba olduğunda, biz aile olduğumuzda saat 13.10’du.

Bin şükür.

Bunları yapmış biri olarak sizlere tavsiyem kesinlikle normal doğum yapın.. Hiç korkmayın.. Ben iğne yaptırdığım zamanlar bile ağlayan bir insandım acıyacak diye.. Maşallah 4 kilo doğdu kızım, normal sağlıklı bir şekilde doğurdum kızımı. Benim gibi iğnenin acısına bile dayanamayan biri doğurduysa, eminim herkes doğurabilir..

Tabii doktor seçimi çok önemli. Allah herkesin karşısına Aybala hanım gibi bir doktor çıkarsın.. Yine olsa yine normal doğum yaparım.

 

Gamze Işık

24 Mart 2017

IMG-20170324-WA0004 IMG-20170324-WA0003 IMG-20170324-WA0002

29,402 total views, 3 views today

Yorum gönder

Eposta adresiniz yayınlanmayacak.

Çözümü giriniz *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.