Zeynep Kırşan – Doğum Hikayesi

9 Aralık 2015 görülen muhtemel doğum tarihim… Söylenen “normal doğuma son derece uygun bir anatomin var’’ ve sevinen ben…

Aybala’yla tanışmam hamileliğimin neredeyse yarısında oldu (maalesef) ama İstanbul’daydım, oradaki doktorum farklıydı.. Bodrum’a kesin dönüş yapınca birkaç tavsiyeyle yanlış denemeler yaptım ve o denemelerden birinin çıkışında bir akşam tüm mutsuzluğumla (sonsuz teşekkürler sevgili Çiçeğe bana bebeğimi görememenin verdiği üzüntümden etkilenerek sanırım) ertesi gün Aybala’ya gelmemi bir de onunla görüşmemi tavsiye etti ve ertesi güne randevu oluşturduk…

O gün başladı bu yolculuk… Doktoru sevmek önemlidir. Hem de çok önemlidir.. Tanıdığım an soktum yüreğimin içine…ve başladı yolculuğumuz… Bir an bile tereddüt etmedim… Utanmaz gibi gecenin her saati aradım sordum hiç usanmadan cevap verdi… Binlerce şükürler..

Zaman zamanı kovaladı çok şükür rahat bir hamilelik geçirdim ve son kontrol 9 Aralık 2015 yani yazının başında bahsettiğim gibi doğum tarihim… Oğlumun gelmeye niyeti yok. Aybala herşeyin yolunda olduğunu söyledi ve beni her zamanki tüm sakinliğiyle eve gönderdi. Ama aile hayatımızın verdiği bazı gerekçelerden ve benim artık 41 haftayı doldurmak üzere olduğum için sanırım psikolojik olarak yorulduğumdan dolayı Aybala’yı aradım ve “ben doğurmak istiyorum” dedim… “Gel buraya” demesiyle yarı yoldan geri döndüm ve artık normal doğumu bekleyemeyecek kadar zamanımın azaldığını, bu doğumu başlatmak zorunda olduğunu kendisine anlattım… Yine o en arkadaş en dost en anne en doktor haliyle bana herşeyi anlattı ve beni anladığını bildiğim için beni zorlamadı… Eşim balıktaydı tüm bunlar olduğunda…
Aybala’nın yanından çıktım, esimi aradım, eve geldi konuştuk ve ertesi sabah 08:00’de doğumhanedeydim… Normal doğum yapma şansım varken belki korktuğumdan, belki dayanamadığımdan, belki de ailevi sebeplerden bilmem ama sezaryen masasındaydım…

Tüm kontrollerim boyunca bana spor yap spor yap spor yap diyen Aybalam, hiç spor yapmadığım halde doğum anında bana “bu nasıl bir karın kası, bebeği çıkaramıyorum, yalan mı söyledin bana, kusura bakma biraz daha kesicem” dedi ve beni hunharca biraz daha doğradı (ahhahahahahahaha).. ve saat 08:37 suları Efemi kollarımın arasına verdi…

Hastaneden ayrılırken ona söylediğim şeyi unutmuyorum ve hala arkasındayım… “şimdi ben seni her hafta görmeden ne yaparım, hemen bi çocuk daha yapmam lazım”.. çünkü verdiğin güven verdiğin dostluk, verdiğin enerji öyle güzeldi …

Bu yazı, 13 ay sonra yazabilen üşengeç bir annenin bir nevi özür yazısıdır… sana ne kadar teşekkür etsem az.. güzel yüreğinde yer edebildiysek ne mutlu…

Seninle beni kavuşturan sevgili Çiçek’e… her telefonumu açıp yardımcı olan Asiye’ye… ve o serviste olan olmayan her hemşireye sonsuz teşekkürler… Hepiniz benim hikayemin kahramanlarısınız…
ve sen güzel yürekli kadın Aybala…

bir doktor kazanmak önemlidir elbet ama daha da değerlisi bir dost kazanmak… dost doktor herşeyden önemli son zamanlarda…
son sözüm şu ki…

MUCİZELERİN GERÇEKLEŞMESİNE YARDIMCI OLAN ELLERİ HİÇ KİBİRLİ OLMADAN ÖPÜP BAŞA KOYMAK GEREK… BU YÜZDEN SENİ ÖNCE ELLERİNDEN SONRA GÜZEL YÜREĞİNDEN ÖPÜYORUM AYBALAM… SONSUZ TEŞEKKURLER…

İkinci bebekte görüşmek üzere…

Zeynep Kırşan
6 Ocak 2017

zeynep kırşan 1zeynep kırşan 5zeynep kırşan 2 zeynep kırşan 4 zeynep kırşan 3

36,319 toplam görüntüleme, 3 (bugün)

Yorum gönder

Eposta adresiniz yayınlanmayacak.

Çözümü giriniz *