Gülfidan Bekçur – Doğum Hikayesi

Evliliğimizin birinci yılını doldururken eşim ve ben artık bebeğimizin olmasını istiyorduk. Doğum kontrol hapını bırakalı kısa bir süre olmuştu. Son adet tarihinden sonra hasta olmayınca şüphelendim. Hemen test aldırdım eşime. Heyecandan ters tutup yanlış yapmışım. Yarına bırakmadan hemen nöbetçi eczaneden bir tane daha aldık. Bu sefer daha dikkatli yaptım ve sonuç pozitif.. Eşim ve ben heyecandan herkesi aradık mutluluğumuzu paylaşmak için.Ben eşime “Eğer bir gün hamile olursam doktor Aybala hanıma gitmek isterim” derdim. Tanımıyordum ama çevremde doğum yapanlardan hep adını duyuyordum. Ben de kendimi Aybala hanımın ellerine teslim etmek istedim.

İlk kontrole gittiğimizde bebeğimizin kalp atışını duyunca o an dünya benim için başka dönüyordu. İçimde benimle nefes alan bir mucize vardı. Ona çok iyi bakmam gerektiğini, eğer ben sağlıklı beslenirsem bebeğimizi de sağlıklı bir şekilde doğuracağımın farkındaydım.

Aybala hanımın içten ve sıcak gülüşüyle bizi karşılaması bana doğru yerde olduğumu gösterdi. Böylece 9 aylık mucizeye beraber devam ettik. Beni neyin beklediğini bilmiyordum ama normal doğum istiyordum. Aybala hanım da bana çok destek oldu. Bol bol yürüyüşler yaptım son ana kadar.

Doktorum 25 Mayıs’a gün verdi. Hareketli bir hamilelik yaşıyordum. Yatmadım öyle sürekli. Hatta karnımda kızımla en yakın arkadaşımın bekarlığa vedasına ve düğününe gittim, oynadım. Hareket berekettir. 🙂 Beni gören doğuracaksın artık diyordu:) Kızımızın da hiç acelesi yoktu, son ana kadar bekledi. 23 Mayıs çarşamba günü bende sancılar başladı. Eşimi aradım, işten geldi beni götürmek için. İkimiz gittik başka kimseyi götürmedik yanımızda. Normalde hayalimde bakım yaparak doğuma gitmek vardı. Ama sancıdan hazırlanamadım. Muayene sonucu 4 cm açılmam vardı. Yatışıma karar verildi. Akşam 18:00’de yatışım yapıldı. Aybala hanım geldi, biraz konuştuk, rahatlattı beni. Bekleyecektik, doğal bir süreçle ilerlemeliydi. Birkaç defa ılık duşa girdim çıktım. Eşim bir an olsun başımdan ayrılmadı. Ebeyle beraber egzersizlerle sancımı en aza indirmeye yardımcı oldu.

Saat sabaha karşı 4’te Aybala hanım geldi. 9cm olmuştu açılmam. Doğuma hazır olduğumu söyledi ve doğumhaneye gittik. Gece boyu çektiğim sancılardan yorgun düşmüştüm.

Sonradan gülerek hatırladığım, sancının da etkisiyle birkaç garip hareketlerim olmuştu. “Ben doğurmuycam, götürün beni” dediğim gibi:)” Aybala hanımın talimatlarıyla bütün gücümle ıkındım. Saat sabah 06:00. Kızımız,miniğimiz kucağımdaydı.

İnanılmaz bir mutluluktu.. Doğar doğmaz kucağıma aldığım, kokusunu içime çekebildiğim ve her anına tanık olduğum için şükrettim normal doğum yaptığıma. Sonrasında kendimi çok güçlü hissettim normal doğum yapmamım gururuyla. Hemen emzirebildim. 1-2 saat dinlendikten sonra dolaşmaya bile başladım. Ziyaretçilerimi karşılamaya hazırdım.
Normal doğumdan korkanlara bir nebze de olsa umut olsun. Şartlar elverdiği sürece normal doğum gibisi yok. Yeter ki vücudunuzu tanıyın ve kendinizi buna hazırlayın. Çünkü biz zaten ona göre yaratılmışız.

Bu arada doğum süresince elimi hiç bırakmayan ve benimle doğuma giren en büyük desteğim eşime minnettarım.. Veee beni başından beri normal doğuma hazırlayan canım doktorum Aybala hanım ve ekibine sonsuz kere teşekkürlerimi sunarım. Sevgiler..

Gülfidan Bekçur
7 Haziran 2018, Bodrum

27,603 toplam görüntüleme, 15 (bugün)

Yorum gönder

Eposta adresiniz yayınlanmayacak.

Çözümü giriniz *